به دست آوردهای خود می نازیم. برای خودمان زندگی تشکیل داده ایم و هر روز هم ظاهرا به سمت بهتر زندگی کردن پیش می رویم... با این حساب جای حجت خدا در زندگی ما کجاست؟
ما که برای هر دردی به زعم خودمان یا درمانی یافته ایم و یا می یابیم و به درستی کارمان هم اطمینان داریم کی احساس اضطرار می کنیم؟
البته تقصیرمان نیست! ما در زمانه ای به دنیا وارد شدیم که دنیا و سبک زندگی در آن را دیگران برنامه ریزی کرده اند و ما با برنامه های آنها داریم زندگی می کنیم و مشخص است که در این برنامه نباید هم جایی برای ولی خدا هم باشد.
ما هر روز به خوردن داروهای شیمیایی مشغولیم و به شفاگرفتن از آنها اعتقاد داریم و ذکرهای رسیده از حجج الهی در آخر کتاب شریف مفاتیح الجنان را به مسخره می گیریم و از طب الائمه هم هیچ نمی دانیم؛ غافل از آنکه امام معصوم با علم الهی خود حتی با حضور پزشکان مجرب آنچنان پاسخگوی سوالات پزشکی شیعیان بوده اند که دو کتاب طب الصادق و طب الرضا - علیهما السلام - گردآوری شده از آن جواب های آن دو امام همام امروز در اختیار ماست.
ما به دست آوردهای بشری خود بیشتر از علوم الهی اهل بیت اطمینان داریم! و بالتبع به دانستن زبان انگلیسی بیشن از انتظار فرج نیاز !!!
اضطرار شاه کلید ظهور امام است
اضطرار آن است که بدانی اگر در می خواهی به احکام الهی برای زندگی آن گونه که یقینی باشد دست پیدا کنی... اگر می خواهی به طب و پزشکی برسی که درمان همه بیماری های جسمی و روحی با کمترین هزینه و عوارض به صورت کاملا صحیح صورت بگیرد... اگر برسی به اینکه با این سبک زندگی جایی برای سنن النبی و حلیه المتقین نمی ماند و آرزو داری زندگی دینی را ........ باید امام آن راهنمای الهی بشر بیاید. همین!
|
+| نوشته شده توسط
محسن ریسمان سنج در یکشنبه
1390/03/29
|
